Vorige pagina

De heilige lotus is niet nauw verwant met de waterlelie, al zijn het allebei waterplanten waarvan de bloemen veel bloemblaadjes hebben. Deze soort komt oorspronkelijk uit Azië, maar werd al meer dan 2500 jaar geleden in Egypte geïntroduceerd. De geurige bloemen staan te midden van de lang gesteelde schildvormige bladeren, die als kleine parasols boven het water uitsteken. Het bladoppervlak is waterafstotend, zodat een waterdruppel in het midden ervan blijft liggen, boven de plaats waar de bladsteel is aangehecht.

Het vrouwelijke gedeelte van de bloem is erg opvallend en lijkt op een doosvrucht met een groot aantal zaden (technisch gezien vruchten) er in. Hij wordt ook veel als sierplant gekweekt, met honderden cultivars. De plant in onze Hortus is ook een cultivar, namelijk de in ons klimaat winterharde Nelumbo nucifera ’Pekinensis rubra’.
De meeste delen van deze plant worden in de traditionele Chinese geneeskunde gebruikt: de ‘zaden’ als Lianzi (莲子), de kiemblaadjes als Lianzixin (莲子心), de ‘doosvrucht’ als Lianfang (莲房), de meeldraden als Lianxu (莲须), de bladeren als Heye (荷叶), en plakjes van het rizoom als Oujie (藕节). De verschillende delen worden bij verschillende aandoeningen toegepast vanwege de samentrekkende en opwekkende werking, zoals het stoppen van vaginale afscheiding en zaadlozingen; ze zijn goed voor hart en nieren, bevorderen gewichtsverlies, en werken ontsmettend en rustgevend. 

Bij ons leer je de wereld kennen